Bu Makale
527 Tekil
Görüntülendi.
ENDYMİON’UN SAKALI
banner183

ENDYMİON’UN SAKALI

akşamın kösnül karanlığında

yitirince kızıl gün ışığını gök

parıldar ak giysileriyle çoban

sakallarını taçlandırır yıldızlar

pıhtılaşan göl devinimsiz bakar

çoban

oynak ayaklarıyla açar adımlarını

büyür yükselir gölün sularında

seğirir etlerimizin hare kasları

Latmos dağlarında büyüyen ay ışığı

yamaçlarda kekik kokularını sarar

mücevher bir aydınlıktır karanlığındaki

notosun kanatlarında sungur sesleri

ay ışığı uyuyan çobanın

sakallarında sarkar

kavalının seslerini saklar yüreğinde

her notası bir öpücüktür geceleyin

Ay Latmos’un doruklarından parmaklarına doğru yükselirken güneş ışınlarını soldurur.

Karanlığın içinden sıyrılarak bir başka yükselir.

Çam ağaçlarını ve menevişli kayalarını kavrar.

Menderes, kendi ovasından kıvrıla gelerek göle boşaltır suyunu.

Göl, geceleri gümüş gibi akar.

Dinginlikler içinde ay ışığını koynunda saklar.

Yıldızlar kıpırdaşır ayın çevresinde.

 Dağın parmaklarının gölgesi en çok kendine vurur.

Uzuyor dağın silueti gün batarken.

Gün boyu ışığı üfleyen çoban, yavaş yavaş uykuya dalar.

 

Misafir Avatar
İsim
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×

banner163